Interview

Wie anders dan Dimitri Leue is de geknipte gesprekspartner als we het over kinderen én milieubewustzijn hebben? Deze ecologisch goed bezige bij, zelf papa van een driehoofdige kroost, is wellicht het meest bekend als acteur in de Vlaamse film- en televisieserie Team Spirit. Sindsdien is de creatieve vulkaan als regisseur, auteur en acteur verantwoordelijk voor een duizelingwekkend aantal projecten die niet zelden gericht zijn op kinderen en de toestand van ons klimaat. Op het tijdstip dat Visita hem belt, hanteert Dimitri zowel de telefoon als het fornuis vanwege naderend (en hongerig) bezoek. Mocht dat een probleem zijn geweest…we hebben er niets van gemerkt.

Hoe en wanneer ben je in het vak gerold? 

Best vroeg. In het toneel althans. Ik volgde dictie in de muziekacademie van Mortsel. Ik schreef ook graag opstellen en die mocht ik bijna altijd voorlezen. Ik genoot erg van die aandacht (lacht).

Veel van je werk is aan kinderen gericht en heeft een ecologische moraal. Pikken kinderen dat thema soms makkelijker op dan volwassenen?

(Denkt na) Dat is moeilijk in te schatten. Het ‘probleem’ met theater is dat er een vast publiek is dat qua gedachtegoed vaak al wat groener en bewuster is dan de meeste anderen. Preken voor eigen kerk dus. In het jeugdtheater heb je de schoolvoorstellingen waar kinderen wiens ouders er totaal niet mee bezig zijn er opeens wel mee in aanraking komen. Die steken er dan ook het meeste van op.

Je hebt 3 kinderen als ik mij niet vergis?

Als ik mij niet vergis, heb ik er ook 3 (lacht). Ik heb lang geen derde gewild vanwege ecologische redenen maar de biologische klok van mijn vrouw was oorverdovend (lacht). Het is een prachtige dochter dus ik heb er geen spijt van hoor.

Is hun opvoeding ook een pak bewuster?

Ze worden opgevoed met de waarden die ik zelf voel. Ik vind het vooral belangrijk dat ze zelf keuzes maken. Ze zijn bijvoorbeeld niet gedoopt, niet verplicht om net als ik pesco-vegetariër te zijn, enzovoort. …

Ze eten al minder vlees dan de meeste kinderen en nemen uit zichzelf meestal een douche in plaats van een bad.

Je bent pesco-vegetariër (geen vlees, soms vis, red.). Is dat ook vanwege ecologische redenen?

Ja. Ik geloof best dat het in de menselijke natuur zit om vlees te eten. Alleen vind ik dat men op dat feit niet moet blijven teren. Al die oppervlakte en liters water die verspild worden. De uitstoot van CO2 en methaangassen…dat is gewoon niet meer verantwoord. Als ik vis eet kijk ik ook altijd op mijn ‘viswijzer’ om te zien welke ik nog kan eten zonder dat hij uitsterft. Ook met de herkomst van groenten en fruit houd ik rekening. Appel uit België of ééntje uit Chili? Dan gaan we voor de eerste. Natuurlijk, je hebt ook nog fairtrade maar dat is de pest met cholera vergelijken (lacht). Soms is er helaas geen volmaakt goede oplossing.

Waar komt je engagement eigenlijk vandaan?

Dat begon pas echt sinds ik kinderen heb. …

Voor je theatershow Don Kyoto reed je met een bakfiets van 135 kilo van zaal naar zaal en wekte je tijdens de voorstelling al trappend je eigen energie op. Dat kan tellen. Hoe kijk je daar op terug?

Als zijnde vermoeiend (lacht). Het lichtvolume was niet altijd ideaal en ik kwam ook tot de conclusie dat het publiek regelmatig werd afgeleid omdat ik op een fiets moest blijven trappen. Aan de andere kant is er voor een voorstelling nog nooit zo weinig energie verspild. Behalve dan een douche achteraf want ik zweette steeds als een otter (lacht).

Het hoofdpersonage van Don Kyoto is naast heldhaftig ook ietwat tragisch. Een metafoor voor de vaak moeizame strijd die ‘ecologische ridders’ moeten voeren?

Nogal ja. Ecologie is niet sexy hé. Mensen zijn nog te egoïstisch en denken enkel aan het hier en nu. Aan de tijd dat ze zelf leven. Ze vergeten te vaak dat het er ook over 40 jaar al vrij slecht aan toe kan zijn met de wereld en ze dan alsnog in de problemen zitten.

Voor het project W@=D@ ben je in de verste (en armste) landen en gebieden ter wereld geweest. Relativeert dat de meeste westerse problemen?

Het is vooral een leerschool in geluk. Ginds zijn de mensen gelukkig met helemaal niks. Hier hebben we alles en voelen we ons vaak toch nog ongelukkig. Heel bizar. Het zijn ook wijze lessen in nederigheid en ‘ontconsumptie’.

Wat staat er in de nabije toekomst op de agenda?

Koken! (lacht). Verder staat er een voorstelling onder de naam Wiejoow! in de steiger. Het is een stuk met weinig woorden over het ontstaan van de wereld. En een ode aan de natuur. Mijn zoon kwam met de titel aan. Het klinkt ten eerste als een gelukzalige kreet en het is Arabisch voor ‘amai’.

Bedankt voor dit interview.

Is het gedaan? Dat treft. Ze komen hier net paniekerig aan mijn mouw trekken (lacht).