Toen na maanden het participatietraject werd afgerond en we werkelijk aan de slag zouden gaan stond ik vol spanning op die ochtend. Zou het allemaal wel goed gaan? Was ik niets vergeten? Er zouden stratenmakers komen voor het terras, de man die 53 oude houten bakken plus pallets kwam brengen en het groenbedrijf voor het vullen van die bakken met mooie grond. Ruim 100 mensen had ik gesproken in de afgelopen maanden  en (bijna) iedereen was dolenthousiast! Echt een gouden idee waar niemand ook maar iets van wilde missen. Dus toen ik die eerste werkdag (een kale maandagochtend in het vroege voorjaar) om 8 uur aankwam bij het braakliggend terrein (vol goede moed en met frisse zin) ging er een schok door mij heen toen bleek dat maar 1 bewoonster klaar stond om de klus te gaan klaren. Wilma. Ik kon wel huilen. Maar toen wist ik nog niet dat  ze nooit meer zou weggaan en de spil van de MoesMobiel zou worden!

Wilma met zelfgemaakte bietentaart. Eigen oogst van de MoesMobiel