Zuidas Amsterdam schooltuintjes

Vorige week was ik in Amsterdam, op de Zuidas. De Zuidas moet het handelskwartier in New York van Nederland worden. Daar wordt handel gedreven in grote betonnen gebouwen, pal aan de snelweg, met de metro eronderdoor. Door mannen en vrouwen in strakke pakken en met snelle auto’s. Een enorm medisch centrum van de Vrije Universiteit ernaast, het is een snelle wereld. Tenminste, dat dacht ik! Ik rijd er regelmatig langs, op weg naar mijn schoonvader die daar in de buurt woont. Maar vorige week was ik er omdat ik naar een ‘lunch en learn’ bijeenkomst ging van het VUmc. Het ging over de relatie Alzheimer en beweging en gezonde voeding. Heel interessant natuurlijk. Maar wat mij even uit het veld deed slaan was het feit dat het midden op een enorm schoolmoestuinencomplex was. Midden op de Zuidas, pal naast het medisch centrum! Het was zo onwaarachtig, een hybride landschap van hoge betonnen torens, hard en koud, maar daartegenaan ook de zachtroze bloesems in bloei en de kleine moestuintjes, wel honderden. En alle kinderen hadden fantastisch mooie naambordjes gemaakt, heel kleurrijk. En, ook belangrijk op dit moment, er werd veel verteld over de bij. Zo leren de kinderen al vroeg wat wel en wat niet goed is voor de bijen en maken ze bewuster keuzes bij het tuinieren. Dat is echt een heel goed project van de stad Amsterdam. Een goede keuze om niet te bezuinigen op de schooltuintjes en bewust te investeren in het doorgeven van kennis over voeding en gezondheid. En dat al op jonge leeftijd mogelijk maken. Ik was ervan onder de indruk, en nog. Gelukkig blijft dit enthousiasme lang hangen, de inspiratie aldaar opgedaan hebben we op de MoesMobiel meteen benut door insectenhotels te maken en naast de bijenhotels op te hangen. Nu nog de kruidenbakjes erbij hangen en we kunnen gewoon staan wachten op het gezoem!

insectenhotel Hiba MoesMobiel

insectenhotel Hiba MoesMobiel

De bijeenkomst was ok, hoewel ik zelf meer van toegepaste wetenschap houd. Dus dat het onderzoek evenwijdig loopt met de praktijk. Maar misschien komt dat ook wel, want we hebben gisteren gehoord dat we nog een jaar door mogen gaan met de moestuin van de Alzheimergroep. We hebben gedanst van vreugde!